Lievelingsspijkerbroek - Online Naailes

Hoi Allemaal,

Ik ben de lievelingsspijkerbroek van Esther, jullie kennen haar wel, van Naailes.online.

Misschien denk je dat ze al haar kleding zelf maakt, maar ik kan je vertellen dat dat niet zo is. De andere kledingstukken, mijn collega`s zou je kunnen zeggen, hangen bij mij in de kast. Naast mij, op mij en onder mij. Ik kan je vertellen dat er veel uit Azië komen.

Mij heeft ze ook niet zelfgemaakt, omdat, zoal zoals ze dat zelf zegt, het ‘onmogelijk’ voor haar is om het effect van het stonewashen natuurgetrouw te maken. Maar daar wil  ik niet over vertellen. Ik wil je vertellen over de scheur.

 

Toen ik bij Esther kwam, had ik al en half leven achter de rug, ik ben van middelbare leeftijd zou je kunnen zeggen. Mijn eerste vrouwmens was Anja. Op een gegeven moment zat ik zo strak om haar billen dat ik niet meer uit de kast kwam. En zo verhuisde ik een tijdje later naar Esther. Ik ben bij haar heel gelukkig, want ik mag vaak uit de kast om om haar billen te komen zitten! En ze is heel trots op mij, dat weet ik, want wanneer ze zichzelf in de spiegel bewondert, krijg ik goedkeurende blikken.

Op een dag maakten we samen een lange wandeling, mijn vriend die rugzak is, mocht ook mee. Hij was helemaal vol gestouwd door Esther met allerlei spullen die ze handig vindt op een lange wandeling, en puilde een beetje uit. Vriend Rugzak is van ander materiaal gemaakt dan ik, en sterker dan mij. De plek waar hij de hele tijd tegen me aan schuurde begon ik te voelen. Op een gegeven moment vroeg ik hem om wat afstand te houden, door de irritatie zag ik de bui al hangen.

Wanneer mijn mooie denim velletje stuk gaat, kan dat betekenen dat ik afgedankt zou worden, en dat wilde ik voorkomen. De wereld van een spijkerbroek is te mooi om vroeg afscheid van te moeten nemen.

 

Zo tegen het einde van de dag wilde Esther gaan zitten op een steen. De steen was laag, en ze zakte best ver door haar knieën. Ik voelde het al aankomen. Het begon aan de onderzijde van mijn bil, ik probeerde met alle kracht die ik kon vinden, mijn toch al aangetaste weefsel intact  te houden. Langzaam, dat dacht ik tenminste, trok de stof zich open, naar boven, tot aan de kontzak. Daar stopte het.

Krak hoorde ik.

 

“Nu heb je het gedonder in de glazen!” riep ik naar Rugzak. “Wanneer je afstand had gehouden,  was dit allemaal niet gebeurt!”

En Esther zei heel relaxt; “Oeps…, euh, even dichtplakken.”

Vervolgens trok me uit en plakte mijn verse woest uiteengereten bil met sporttape. Pff ik voelde me nu toch een beetje beter, ze reageerde in ieder geval niet écht geschokt, maar ik was nog steeds een beetje angstig. Zo zetten we onze tocht voort.

De volgende morgen deed ze iets wat ik nooit had verwacht. Ze legde me op haar naaitafel, ze speldde een lapje aan mijn binnen kant waar de scheur nog steeds zat, reeg dit vast met grove steken, en ging vervolgens achter haar naaimachine zitten. De naaimachine maakte snelle, stevige en standvastige steken. De naald ging dwars door me heen. Het voelde een beetje als toen ik geboren werd lang geleden. Steek na steek voelde ik de kracht terugkomen in mijn weefsel.

Na een minuutje of wat had ze me dichtgenaaid, knipte de losse stukjes stof  en de draadjes eraf en trok  me weer aan.

Ze liep naar de spiegel en keek naar de plek waar kort gelden de mij nageltergende scheur nog zat.

Ze keek tevreden. Ze sprak tegen me in de spiegel; “De volgende keer gebruik ik goudkleurig garen. Net als bij Kintsugi (gouden verbinding). Nu je gerepareerd bent, zit de schoonheid van de imperfectie nóg meer in je.” En ze draaide nogmaals een rondje voor de spiegel.

Wat ben ik blij met een vrouwmens als Esther! Ze maakt me trots zijn op wie ik ben, ook al heb ik littekens van het leven. Ik hoop dat ik nog lang haar lievelingsspijkerbroek mag zijn!